Πριν λίγους μήνες παρακολούθησα σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, ενός εκ των τηλεοπτικών σταθμών της πόλης μας , ένα θέμα που είχε να κάνει με μια οικογένεια  συμπολιτών μας, η οποία αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Οι συνθήκες διαβίωσης όπως μας τις περιέγραψαν ήταν άθλιες , επειδή το οίκημα στο οποίο διέμενε αυτή η οικογένεια , ήταν σε πολύ κακή κατάσταση.

Η στέγη  είχε πρόβλημα στεγανότητας , τα υδραυλικά ήταν σε κακή κατάσταση με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ζεστό νερό και οι δυνατότητες των ανθρώπων που έμεναν εκεί δεν ήταν επαρκείς για να λύσουν  αυτά τα προβλήματα και όχι μόνο αυτά.

Έσπευσαν λοιπόν τα τηλεοπτικά συνεργεία να προβάλουν αυτό το πρόβλημα των συμπολιτών μας και όπως ήταν φυσικό μαζί τους έσπευσαν και κάποιοι τοπικοί παράγοντες για να δηλώσουν την συμπαράστασή τους και υποσχέθηκαν πως θα βοηθήσουν όπως μπορούν τους συνανθρώπους μας και μάλιστα κάλεσαν όσους μπορούν εθελοντικά να βοηθήσουν αυτή την οικογένεια.

Από τότε δεν έμαθα κάτι νεώτερο για το θέμα μέχρι που έτυχε να βρεθώ  πριν λίγες μέρες στο σπίτι αυτό και συνάντησα τα μέλη αυτής της οικογένειας.

Τους ρώτησα  αν τελικά πήραν κάποια  βοήθεια  από τους ανθρώπους που είπαν πως θα βοηθήσουν και άλλαξε τελικά κάτι στην ζωή τους.

Αυτό που μου είπαν ήταν πως δυστυχώς ενώ ακούστηκε πως δέχθηκαν ένα χρηματικό ποσό ως βοήθεια  , τελικά δεν πήραν τίποτε.

Η μόνη βοήθεια  από ότι μου είπαν  πως πήραν , ήταν  η κατασκευή της στέγης και η διόρθωση των υδραυλικών από κάποιους εθελοντές.

Ο γιός της οικογένειας μου είπε πως δυστυχώς δεν έχει δουλειά και δουλεύει μόνο εποχιακά σε εργοστάσιο των Σερρών.

Μου είπαν ακόμη πως τους πείραξε  το ότι, ενώ άκουσαν πολλά λόγια συμπαράστασης και υποσχέσεις μπροστά στις κάμερες και περίμεναν κάτι να αλλάξει στην ζωή τους τελικά δεν άλλαξε τίποτε.

Όμως έτσι δεν μας αντιμετωπίζουν  και όλους εμάς  τους υπόλοιπους ανθρώπους με  τα μικρά ή τα μεγαλύτερα προβλήματά μας οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν κάποιες θέσεις εξουσίας;

Οι υποσχέσεις και τα λόγια είναι πολύ εύκολα οι πράξεις είναι που γίνονται δύσκολα.